Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Κόμματα και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Σχόλιο 

του Δημήτρη Κατσούλη
Το ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΕ στη Θεσσαλονίκη έκλεισε πριν λίγο την αυλαία του. Δεν υπήρξε ασφαλώς κατώτερο των περιστάσεων, αποτύπωσε ακριβώς την κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό σύστημα και στην πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση. Ως προς αυτή την κατάσταση οι πρωταγωνιστές υπήρξαν ειλικρινείς και ανταποκρίθηκαν στους ρόλους. Η πραγματικότητα της Αυτοδιοίκησης που βρίσκεται πλέον στο περιθώριο του παρακμιακού πολιτικού συστήματος  έχει πια εδραιωθεί.
Η μεν Κυβέρνηση, εμφανώς και χωρίς προκάλυψη αντιλαμβάνεται τη θέση της Αυτοδιοίκησης και συνακόλουθα την πολυεπίπεδη διάρθρωσή της ως πεδίο αμφισβήτησης της κυριαρχίας στο Κεντρικό Κράτος και προκρίνει το εκλογικό σύστημα ως μέσον για να ενισχύσει τις δυνάμεις της στο τοπικό κράτος. Συγκυριακή ή και στρατηγική – δεν έχει τόση διαφορά ή σημασία- επιλογή της η σύγκρουση με μοχλό την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, συνοδευόμενης ή μη από την αλλαγή των θεσμικών ημερομηνιών και την επίσπευση των αυτοδιοικητικών εκλογών. Υπονομεύει έτσι τη διακηρυγμένη πρόθεσή της να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο ενισχύοντας την Αποκέντρωση και την Αυτοδιοίκηση.
Η  δε Αξιωματική Αντιπολίτευση δια του αρχηγού της διακήρυξε με απόλυτη σαφήνεια το περίγραμμα του «μέλλοντος» που προδιαγράφει για την Αυτοδιοίκηση όταν αναλάβει την διακυβέρνηση. Τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός από όσα όλοι γνωρίζουν. Οι όποιες βαθιές αλλαγές παραπέμπονται στο απώτερο και αόριστο μέλλον. Ένα είναι σίγουρο πάντως, δεν φαίνεται να στοχεύει στην μετατόπιση της Αυτοδιοίκησης από το περιθώριο στο επίκεντρο του πολιτικού και διοικητικού συστήματος. Παράπλευρες στοχεύσεις ή αμήχανες εξαγγελίες οι αλλαγές που υπαινίχθηκε στο οικονομικό πλαίσιο της Αυτοδιοίκησης οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν προμηνύουν τη βελτίωσή του και την ανάκτηση της οικονομικής αυτοτέλειας αλλά μάλλον νέα βάρη θα προσθέσουν. Ούτε λόγος φυσικά για τη πολύπαθη διοικητική αυτοτέλεια. Αμήχανη επίσης και η διακήρυξη για τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας των Δήμων δεδομένου ότι μάλλον αγνοείται η αποκαρδιωτική πραγματικότητα.
Οι θέσεις των άλλων κομμάτων έχουν μικρότερη σημασία στην Ελλάδα της παρακμής και του αδιέξοδου διπολισμού. Έτσι και αλλιώς δεν έχουν την πολιτική βαρύτητα όσο κινούνται στην σκιά του διπολισμού της παρακμής για να επηρεάσουν την θέση της Αυτοδιοίκησης.
Και η Αυτοδιοίκηση τι κάνει;
Τίποτε διαφορετικό από ότι έκανε τα τελευταία χρόνια. Αποδέχεται τη μοίρα της σκιαμαχώντας. Και επειδή αυτό δεν οδηγεί πουθενά αποδέχεται να παίζει το παιχνίδι του παρακμιακού διπολισμού δουλεύοντας για τη μάχη του κεντρικού πολιτικού συστήματος.
Μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό; Ίσως όχι πέρα από την βελτίωση ορισμένων τομέων της δράσης της και από την προώθηση μικρών βημάτων για την ενίσχυση της θέσης της. Γιατί ασφαλώς δεν μπορεί η Αυτοδιοίκηση και οι αιρετοί να αλλάξουν τη χώρα, όταν δεν μπορούν να επηρεάσουν και να αλλάξουν τις επιλογές ούτε των πολιτικών σχηματισμών στους οποίους οι αιρετοί εντάσσονται.
Το πρόβλημα στις σχέσεις κεντρικού και τοπικού πολιτικού συστήματος δεν είναι οι θεσμικές καταστρώσεις, η οικονομική υποταγή και η λειτουργική χειραγώγηση, είναι πρωτίστως η συγκεντρωτική δομή και λειτουργία των πολιτικών κομμάτων, ακόμη και τώρα στα χρόνια της παρακμής, που αναπαράγει την υπεροχή της κεντρικής εξουσίας και χειραγωγεί το τοπικό πολιτικό προσωπικό. Όσο η δημοκρατία και η αποδοχή της αποκεντρωμένης δομής στην κομματική εξουσία είναι καταστάσεις άγνωστες για το κομματικό σύστημα τόσο και οι αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης θα εμπεδώνουν, στη λειτουργία και την αντίληψή τους, την χειραγώγηση από τον πολιτικό συγκεντρωτισμό. Γιαυτό εξάλλου πολλοί αντιλαμβάνονται τα όρια της διοικητικής αυτοτέλειας ως αμυντικά όρια ενός δικού τους πεδίου εξουσίας παραχωρημένου και νομιμοποιημένου από το κεντρικό πολιτικό σύστημα.
Τελικά το τι λέγεται σε ένα Συνέδριο δεν έχει μεγάλη σημασία. Ακόμη και η εκπόνηση θέσεων και μελετών θεωρητικού περιεχομένου ή η σύνταξη επιχειρησιακών σχεδίων που μοχλεύουν πόρους στην αγορά της «αυτοδιοικητικής τεχνογνωσίας» μικρή αποδοτικότητα έχει. Όποιος θέλει να αλλάξει τη θέση της Αυτοδιοίκησης στο πολιτικό και διοικητικό σύστημα και από το περιθώριο να την βάλει στο κέντρο έχει μόνο μία επιλογή. Να αλλάξει τους στόχους, την αντίληψη και τελικά το πρόγραμμα του πολιτικού σχηματισμού στον οποίο ο ίδιος εντάσσει τον εαυτό του και από τον οποίο προσδοκά την αποδοχή. Με άλλα λόγια, αντί να συσκοτίζουν  με φλυαρίες και γραφικότητες τύπου «κόμμα της Αυτοδιοίκησης»  να επιχειρήσουν να εμπεδώσουν στα κόμματα την αντίληψη ότι δεν μπορεί να είναι μόνο κόμματα του κεντρικού πολιτικού συστήματος αλλά να μεταβληθούν σε κόμματα της δημοκρατικής πολυεπίπεδης διακυβέρνησης.
Αλλά για ποια κόμματα μιλάμε τώρα; Για εκείνα προφανώς που είτε με την μία είτε με την άλλη μορφή μπορούν να καταστούν υποκείμενα Αλλαγής για μία  νέα Πολυεπίπεδη Δημοκρατική Πολιτεία, αυτή που είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αναγεννηθεί η Ελλάδα και να διαδραματίσει και αυτή ισότιμο ρόλο σε μία νέα Δημοκρατική Ευρώπη.
Με άλλα λόγια, όσο δεν υπάρχουν τα Υποκείμενα της Αλλαγής η πραγματική Αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος και η προσδοκία μίας άλλης ισχυρής πολυεπίπεδης διακυβέρνησης δεν θα επέλθει και όλα όσα λέγονται για Μεταρρυθμίσεις και Νέους Καλλικράτηδες είναι «όνειρα θερινής νυκτός» για κάποιους και για άλλους νέες ασκήσεις και εφαρμογές  χειραγώγησης και περιθωριοποίησης.
Εν κατακλείδι, η πρόταξη της Μητέρας των Μεταρρυθμίσεων, δηλαδή της ανακατανομής εξουσίας- πόρων και προσωπικού μεταξύ επιτελικού κεντρικού κράτους, Περιφερειών και Δήμων είναι ορθή επιλογή και αποτελεί την κρίσιμη, ικανή και αναγκαία προϋπόθεση για να δομηθεί η πολυεπίπεδη δημοκρατική Πολιτεία. Όλες οι άλλες Μεταρρυθμίσεις γεννώνται από την Μεταρρύθμιση Μητέρα, και το σύστημα διακυβέρνησης και η οικονομική αυτοδυναμία και η λειτουργική αυτάρκεια.
Η απέχθεια του κεντρικού πολιτικού συστήματος σε αυτή την Μητέρα των Μεταρρυθμίσεων είναι εξάλλου και η βασική αιτία της αφυδάτωσης των μεγάλων όντως μεταρρυθμίσεων που προηγήθηκαν στην ελληνική Αυτοδιοίκηση. Χωρίς αυτήν όμως η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι το πιο συγκεντρωτικό και καχεκτικό κράτος της Ευρώπης.
Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να επιδιώκει την περισσότερη δημοκρατία χωρίς να προτάσσει την ανακατανομή εξουσίας. Η τοπική δημοκρατία δεν καταξιώνεται από τις ατέρμονες δημοκρατικές διαδικασίες ανίσχυρων και χωρίς εξουσία Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η τοπική δημοκρατία καταξιώνεται όταν τα υποκείμενά της πολιτικής εντολής έχουν μεγάλο μερίδιο εξουσίας γιατί τότε μόνο αποκτά περιεχόμενο και η εγγύτητα και η άμεση συμμετοχή των πολιτών στη λειτουργία των θεσμών.
Από την άλλη πλευρά, το σύστημα διακυβέρνησης είναι πάντα ο μοχλός άσκησης της πολιτικής εντολής η οποία αποκτά δυναμική όταν αναφέρεται σε ισχυρό μερίδιο εξουσίας. Το εκλογικό σύστημα είναι η διαδικασία ανάθεσης της πολιτικής εντολής και γιαυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το σύστημα διακυβέρνησης. Η δημοκρατία και η αποτελεσματικότητα είναι οι δύο εκφάνσεις του ίδιου νομίσματος. Συνεπώς η απομόνωση του εκλογικού συστήματος από το σύστημα διακυβέρνησης ή η προτεραιότητα του εκλογικού συστήματος ως προς το σύστημα διακυβέρνησης δεν δικαιολογείται παρά μόνο από μία διαφορετική ανάγνωση της αγωνίας του Κεντρικού Κράτους να κρατήσει στο περιθώριο την Αυτοδιοίκηση υποβαθμίζοντας την αποτελεσματικότητά της διαμέσου της αποδυνάμωσης του συστήματος λήψης των αποφάσεων, δηλαδή του συστήματος διακυβέρνησης.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Μητέρα των Μεταρρυθμίσεων, η ανακατανομή της εξουσίας μεταξύ επιτελικού κράτους, Περιφερειών και Αυτοδιοίκησης είναι η μεγάλη Αλλαγή. Το σύστημα διακυβέρνησης και το εκλογικό σύστημα μικρή έχουν σημασία όταν η ανακατανομή της εξουσίας δεν συντελείται. 

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΦΑΣΗ Ετήσιου Τακτικού Συνεδρίου Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας


Θεσσαλονίκη, 1–3 Δεκεμβρίου 2016

Ο Ι  Τ Ε Σ Σ Ε Ρ Ε Ι Σ  Α Δ Ι Α Π Ρ Α Μ Α Τ Ε Υ Τ Ε Σ              Θ Ε Σ Ε Ι Σ
Ο Ι Κ Ο Ν Ο Μ Ι Κ Α  /  Π Ρ Ο Ϋ Π Ο Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ  2 0 1 7
Η  Α Ν Α Θ Ε Ω Ρ Η Σ Η  ΤΟΥ  «Κ Α Λ Λ Ι Κ Ρ Α Τ Η»
Ο Ι  1 2   Μ Ε Τ Α Ρ Ρ Υ Θ Μ Ι Σ Ε Ι Σ – Τ Ο Μ Ε Σ
Δ Ρ Α Σ Ε Ι Σ  ΚΑΙ Π Ρ Ω Τ Ο Β Ο Υ Λ Ι Ε Σ  ΤΗΣ  Κ Ε Δ Ε
Συνταγματική Αναθεώρηση
Αντιμετώπιση του προσφυγικού – μεταναστευτικού
Ενημέρωση και Διεκδίκηση εφαρμογής των 12 Μεταρρυθμίσεων – Τομών
Επιτροπή «Καλλικράτη» ΥΠ.ΕΣ.
Συνεργασία ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ

Ο Ι  Τ Ε Σ Σ Ε Ρ Ε Ι Σ  Α Δ Ι Α Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Ε Υ Τ Ε Σ   Θ Ε Σ Ε Ι Σ  Π Ο Υ  Ο Δ Η Γ Ο Υ Ν  Σ Ε  Ρ Η Ξ Η

1.  Καμία περαιτέρω περικοπή πόρων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης α΄ βαθμού στον Προϋπολογισμό του 2017 και άμεση συζήτηση με την Κυβέρνηση για την απόδοση της νέας γενιάς παρακρατηθέντων της περιόδου 2010 – 2016, με πρώτο βήμα την απόδοση 215 εκ. ευρώ το 2017.
2.  Επαναφορά της ειδικής δωσιδικίας των δημάρχων, έτσι ώστε να δικάζονται σε πρώτο βαθμό από το Εφετείο. Επίσης,  να τίθενται σε αργία οι αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης που παραπέμπονται  αμετακλήτως για κακούργημα, μόνο στην περίπτωση που τους έχει επιβληθεί ο περιοριστικός όρος της προσωρινής κράτησης με το παραπεμπτικό βούλευμα (τροποποίηση εδάφ. Β, παρ. 2, άρθρο 236, Ν. 3852/2010).
3. Η ΚΕΔΕ δεν συζητά την αλλαγή του εκλογικού συστήματος ανάδειξης των δημοτικών αρχών, πριν ολοκληρωθεί προηγουμένως ο διάλογος για τη μεταρρύθμιση του Κράτους. Η ΚΕΔΕ διαφωνεί με την προτεινόμενη από την Κυβέρνηση αλλαγή του εκλογικού συστήματος (απλή αναλογική), διότι αυτή οδηγεί, στην πράξη, σε ακυβερνησία και διάλυση των δήμων.
4. Εκπόνηση ολοκληρωμένου Εθνικού Επιχειρησιακού Σχεδίου για τη διαχείριση του προσφυγικού και του μεταναστευτικού, με την ισότιμη συμμετοχή της ΚΕΔΕ.

Σωκράτης Φάμελλος: Να αποκτήσουμε την πολιτική ευθύνη και την πολιτική τόλμη, σε μια συμμαχία υπευθυνότητας,


ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΔΕ
Κύριε Πρόεδρε, κύριοι Δήμαρχοι, κυρίες και κύριοι εκπρόσωποι των φορέων της Αυτοδιοίκησης, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προφανώς για εμένα είναι πάρα πολύ οικείο το να μιλάω στο χώρο της Αυτοδιοίκησης μετά από τόσα χρόνια στην Αυτοδιοίκηση. Βέβαια από ότι είπε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, με διέγραψαν από την Επιτροπή. Δεν ξέρω…
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: (εκτός μικροφώνου)
ΦΑΜΕΛΛΟΣ: Είμαι σε αναστολή, ωραία. Είμαι σε αργία, όπως και τα επαγγελματικά. Ωραία. Είναι ασυμβίβαστο. Και έχει δίκιο ο Πρόεδρος. Το είπα για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία.
Είναι πάρα πολύ σημαντική η στιγμή αυτή και η συνεδρίαση αυτή. Πάντα στα Συνέδρια της ΚΕΔΕ τα θέματα του περιβάλλοντος είχαν κεντρικό ρόλο και νομίζω ότι μετά το Συνέδριο της Αλεξανδρούπολης πράγματι πολλά πράγματα έχουν ειπωθεί και έχουν καταγραφεί. Είχα την τιμή να είμαι καλεσμένος και να συμμετέχω στα τραπέζια των συζητήσεων και στις επεξεργασίες και στις προτάσεις. Νομίζω ότι έχουμε μια κοινή  βάση από την οποία μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Αλλά για να μπω λιγάκι, γιατί το πρώτο λεπτό το έφαγα, στη συζήτηση την οποία οφείλουμε να κάνουμε.
Νομίζω ότι έχει γίνει σε όλους αποδεκτό και η Αυτοδιοίκηση το ξέρει πολύ καλύτερα από όλους, ότι το περιβάλλον, όπως και η ενέργεια, είναι ένας από τους βασικούς μοχλούς ανάπτυξης της χώρας.
Η μονοσήμαντη ανάγνωση της προστασίας του περιβάλλοντος και της οικολογικής διαχείρισης, δεν προσφέρει στον τόπο αν  δεν συνδυάζεται με την ταυτόχρονη αξιοποίηση του περιβάλλοντος ως παραγωγικό μηχανισμό, ως πηγή ανάπτυξης, ως πηγή εργασίας, αλλά και ως πηγή προόδου, ως επιλογή προόδου για τη χώρα.  Και αυτό υπάρχουν πάρα πολλές δράσεις της Αυτοδιοίκησης, των αναπτυξιακών εταιρειών, των φορέων προστασίας περιβάλλοντος, που έχουν αποδείξει ότι το περιβάλλον είναι χώρος εργασίας, χώρος ανάπτυξης, χώρος προκοπής, χώρος προόδου για τη χώρα μας.
Όμως υπάρχει μια μεγάλη δεισιδαιμονία. Ότι όλοι στην Ελλάδα λένε ότι τα πράγματα δεν είναι ξεκαθαρισμένα, δεν υπάρχουν ξεκάθαροι κανόνες, υπάρχει ασάφεια, και πολλές φορές διαβάζουμε όλοι για μια μη υπαρκτή αντίθεση μεταξύ επιχειρηματικότητας και περιβάλλοντος, Αυτοδιοίκησης και περιβάλλοντος, ανάπτυξης και περιβάλλοντος.
  Επειδή όλα αυτά τα θέματα νομίζω ότι φτάσαμε στο 2016 και αξίζει να λυθούν, νομίζω ότι αξίζει να ξεκινήσουμε από το ότι χρειάζεται και ξεκινά στη χώρα μας η κωδικοποίηση της νομοθεσίας περιβάλλοντος και η απεικόνιση όλων των ρυθμίσεων, χωρικών και περιβαλλοντικών, σε έναν ενιαίο ψηφιακό χάρτη για όλη την Ελλάδα, με τις τοπικές αλλά και τις εθνικές ρυθμίσεις, ώστε να είναι ξεκάθαρο ότι έχουμε ένα οικολογικό και αναπτυξιακό εργαλείο, έχουμε ένα κοινό τόπο στον οποίον βρίσκονται οι χώροι και της αγοράς και της κοινωνίας και της Αυτοδιοίκησης και της διοίκησης, και η Αυτοδιοίκηση είναι ο χώρος ο οποίος μπορεί να διαχειριστεί αυτό το εργαλείο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να το τροφοδοτήσει.
Νομίζω ότι ξεκινώντας με μια τέτοια συμφωνία, ότι θα έχουμε έναν κανόνα και ότι η εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας περιβάλλοντος αποτελεί για τη χώρα μας την ευκαιρία αποκατάστασης της ισονομίας και του κράτους δικαίου και στο περιβάλλον, θα πρέπει να δούμε τι εργαλεία σχεδιασμού έχουμε και νομίζω ότι το πρώτο θέμα για το οποίο με καλέσατε ήταν τα θέματα του χωρικού σχεδιασμού.
Στο ζήτημα αυτό λοιπόν, πρέπει να πούμε, παρότι δεν έχω την τυπική αρμοδιότητα, αλλά είμαι στο Υπουργείο που έχει την αρμοδιότητα, ότι πρέπει να κάνουμε μια σαφή διάκριση μεταξύ εθνικού και στρατηγικού σχεδίου και μεταξύ περιφερειακού σχεδίου και τοπικού, που έχει τη ρυθμιστική ιδιότητα. Διότι τα είχαμε μπλέξει λίγο στο παρελθόν και ο 4269 μας δημιούργησε προβλήματα σε αυτή την ανάγνωση.

Γιώργος Ιωακειμίδης: Χειρότερη κυβέρνηση από του Σαμαρά – Βενιζέλου, για την Αυτοδιοίκηση, δεν υπήρξε

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΔΕ

Από προχθές που ήρθα στο συνέδριο, καρφί στο μάτι μου είναι το σύνθημα του συνεδρίου: Αναλαμβάνουμε την ευθύνη, χτίζουμε την Ελλάδα από την αρχή.
Εγώ καμία ευθύνη για τη χώρα δεν θέλω να αναλάβω. Αν καταφέρω να χτίσω το Δήμο μου, να κρατήσω τον Δήμο μου όρθιο, θα είμαι πάρα πολύ ευτυχής. Και φαντάζομαι το ίδιο και η κυρία Τσανάκη, το ίδιο και ο κύριος Μώραλης, το ίδιο και ο κύριος Χατζηδάκης…
Και σε όλη τη χθεσινή εισήγηση ακούω προτάσεις όπως: «Ήρθε η ώρα της ανατροπής». «Πρέπει να κάνουμε ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης της χώρας». Εμείς. Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα τα καθημερινά του Δήμου μας, θα κάνουμε όλα αυτά. «Με αφετηρία το συνέδριο αυτό, να γίνει η επανεκκίνηση της χώρας». «Στόχος μας ένα ισχυρό επιτελικό κράτος». «Να χτίσουμε την Ελλάδα από την αρχή, να αναγεννήσουμε την πατρίδα μας…» και άλλα πολλά τέτοια.
Είναι πάρα πολύ ωραία αυτά, αλλά τουλάχιστον αυτή τη στιγμή δεν νομίζω ότι εκφράζουν το Σώμα και τη διάθεση του Συνεδρίου. Και δεν καταλαβαίνω γιατί προσπαθούμε να κάνουμε μία στόχευση με κέντρο τη χώρα… Προφανώς όλοι αν στήσουμε τον Δήμο μας καλά, θα ωφεληθεί η χώρα. Αυτό είναι το καθήκον μας. Αλλά αυτό που εμείς επιλέξαμε να κάνουμε, είναι να δουλέψουμε στους Δήμους μας. Αν τα καταφέρουμε εκεί, πραγματικά θα έχουμε συνεισφέρει στη χώρα. Δεν είναι όμως το ζητούμενο αυτό.
Και εγώ λέω ότι όσο ο οικονομικός κατήφορος της Αυτοδιοίκησης συνεχίζεται, τόσο λιγότερο αποτελεσματικά θα είναι τα συνέδριά μας. Δείτε πόσο εκφυλίζονται τα συνέδριά μας, παρά την διαφορετική εικόνα που προσπαθεί να δώσει η πλειοψηφία, φορά τη φορά. Χθες 2 ώρες μετά την έναρξη της συνεδρίασης, δεν είχαμε απαρτία. Δεν είχαμε τους 250. Σήμερα πιάσαμε τους 330. Σε ένα συνέδριο στη Θεσσαλονίκη, σε μια καταπληκτική πόλη, που υπάρχει εύκολη πρόσβαση, που είναι πληρωμένα τα έξοδα και λοιπά. Και παρ’ όλα αυτά υπάρχει ένα μεγάλο μέρος των αιρετών, που δεν έρχεται. Που είναι πάρα πολύ κουρασμένο και απογοητευμένο.
Η ανάγκη του καθενός μας να μοιραστεί τον πόνο του με τους υπόλοιπους από εμάς, χωρίς πια να πιστεύει ακόμα ότι στο βάθος υπάρχει φως και ζώντας μια ταλαίπωρη ζωή, γιατί αυτό ζούμε, στην προσπάθειά μας να κρατήσουμε όρθιους τους Δήμους μας, υποφέρουμε καθημερινά προσπαθώντας να απαντήσουμε στα πιεστικά προβλήματα. Αυτή είναι η καθημερινότητά μας.
Σε μια κοινωνία που είναι παθητικός αποδέκτης όλων όσων συμβαίνουν αυτά τα 7 χρόνια, άλλο τραγικό αυτό, δεν έχουμε συμπαραστάτες και δεν φαίνεται να αντιδρά σε τίποτα, από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και δεν φαίνεται να έχει καμιά διάθεση να αγωνιστεί για κάτι διαφορετικό.
Διαδοχικές κυβερνητικές αλλαγές, που καμιά δεν κατανόησε τον δικό μας αγώνα, που καμιά δεν κατάλαβε τη δική μας αγωνία – και το λέω με πόνο ψυχής και για αυτή την κυβέρνηση, που θα ήθελα διαφορετικά να έχει λειτουργήσει – γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει, από αυτούς που έχουν κυβερνήσει, ότι οι Δήμαρχοι και γενικώς οι αυτοδιοικητικοί, είναι ένα διαφορετικό είδος. Είμαστε ένα διαφορετικό είδος. Αν δεν έχεις κάνει αυτοδιοικητικός, δεν καταλαβαίνεις τι θα πει Δήμαρχος. Κάθεσαι στο Υπουργείο και γνωμοδοτείς. Και παίρνεις αποφάσεις. Αυτό που εμείς ξέρουμε, δεν το ξέρει κανένας.
Και εγώ δεν λέω να το ξέρει η Κεντρική Διοίκηση, ούτε θα έπρεπε η Κεντρική Διοίκηση να έχει περάσει από τα έδρανα του Δημάρχου για να μπορέσει να κάνει αυτά που θέλουμε. Έπρεπε όμως να σκύψει το αυτί της στην καθημερινότητά μας, να καταλάβει τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, να μη βιάζεται να παίρνει θέσεις και εν πάση περιπτώσει αν δεν τα ξέρει όλα αυτά, ας ρωτάει τους Δημάρχους τους φίλους της, για να αντιλαμβάνεται τι πρέπει να γίνει. Για να μην έρχεται σε ρήξη και κόντρα καθημερινή με πράγματα που εύκολα θα μπορούσαν να έχουν επιλυθεί.

Δημήτρης Μπίρμπας: Θα πρέπει άμεσα να ολοκληρωθεί η νομοθετική εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΔΕ

Κυρία Υπουργέ, κύριε Γενικέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είμαστε πάλι στη Θεσσαλονίκη να συζητήσουμε σημαντικά προβλήματα της Αυτοδιοίκησης.
Κάνοντας έναν απολογισμό της σημερινής μέρας και  δυστυχώς όχι μόνο, μου έρχεται στο μυαλό μια ρήση του μεγαλύτερου Γερμανού πολιτικού της νεωτερικότητας, του Μπίσμαρκ, ο οποίος λέει οι υπερβολές λέγονται μετά το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές.
 Μην έχουμε πάει σε κυνήγι και επειδή εκλογές, προεκλογική περίοδο, δεν έχουμε, έλεγα όταν έγραφα την ομιλία μου ότι έχουμε έναν πόλεμο και είναι ένας πόλεμος με την πραγματικότητα και τον έχουν κάνει πάρα πολλοί.
Δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Όλοι γνωρίζουμε ποιοι οδήγησαν εδώ την Αυτοδιοίκηση  και να είμαστε σαφείς σε  αυτό, και αυτό δεν είναι άλλοθι για την παρούσα κυβέρνηση, αλλά είναι για λόγους σοβαρότητας και αντιμετώπισης των  δικών μας ζητημάτων.
Ποιοι οδήγησαν την Αυτοδιοίκηση στο 65%; Και δεν μπορεί οι χθεσινοί Δήμοι της Αυτοδιοίκησης να είναι σημερινές Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι.
Όμως πραγματικά αυτόν τον πόλεμο τον αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο ο φίλος μου ο Αποστόλης ο Κοιμήσης, γιατί ο πόλεμος που εμείς έχουμε σήμερα και θα συμφωνήσω στην κριτική, σε πάρα πολλά σημεία από την κριτική που έκανε ο Γιώργος  ο Ιωακειμίδης, γιατί εμείς θα χτίσουμε την Ελλάδα, γιατί εμείς θα δώσουμε τη μάχη για να ανατραπεί αυτή η χειρότερη κυβέρνηση.
Το αν είναι αυτή η χειρότερη κυβέρνηση και όχι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που όταν έκοβαν η Αυτοδιοίκηση σιωπούσε και δεν έβαζε ποτέ στόχο να ρίξει κυβέρνηση, και δεν είναι τωρινό το φαινόμενο αυτό, πραγματικά το αφήνω στη δική σας κρίση.
Εγώ θέλω να πω το εξής. Ότι αυτός ο πόλεμος με την πραγματικότητα υπάρχει και αποτυπώθηκε και εμένα με έχει προβληματίσει πάρα πολύ και στο χθεσινό βιντεάκι. Πέρα ότι και αυτό, κύριε Πρόεδρε, και το λέω, και πραγματικά θα πρέπει να το δείτε, ότι… γιατί η υπερέκθεση καίει, δεν μπορεί να είναι μια ακόμα, ένα βίντεο, ένα σίριαλ, στην προβολή φωτογραφιών του Προέδρου της ΚΕΔΕ. Πολύ δε δεύτερο όταν έχει δύο καταστροφικά για εμάς και εικονικά για την πραγματικότητα μηνύματα. Μιλάει για την κρίση και δείχνει κουκουλοφόρους. Όχι δεν είναι κουκουλοφόροι η κρίση. Η κρίση είναι η εξαθλίωση, η πείνα και αυτό έχει και χαρακτήρα και πατέρα. Έχει τις συγκεκριμένες πολιτικές λιτότητας, της νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας, που κύριος εκφραστής της είναι και μας το έχει πει κατάμουτρα και εγώ του έχω πει ότι είναι απόλυτα ειλικρινής, ο κύριος Μητσοτάκης. Η εναλλακτική λύση της χώρας. Και αυτό δεν μπορούμε να το ξεχνάμε.

Απόστολος Κοιμήσης: Δεν έχει υπάρξει χειρότερη κυβέρνηση από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια.

ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΔΕ

Υπάρχει πρόβλημα και πρόβλημα έχουμε και εμείς. Η λογοπενία της χθεσινής μέρας, ειδικά ως προς την εκφορά του δημόσιου λόγου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνω τον Υπουργό Εσωτερικών,  νομίζω ότι οφείλεται σε δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι ο δημόσιος λόγος της κεντρικής πολιτικής σκηνής αφίσταται πολύ από την κρισιμότητα των περιστάσεων που βιώνει η χώρα και ιδίως ως προς την επόμενη μέρα στην οποία θα πρέπει γρήγορα να μεταπηδήσει, και κατά δεύτερο λόγο στη θολή δική μας περιγραφή των συνδρόμων και των επιπτώσεων των κυβερνητικών πολιτικών στην Αυτοδιοίκηση, την οποία εύχομαι και ελπίζω αυτό το Συνέδριο να την κάνει πιο ευδιάκριτη.
 Και θα παρακαλούσα και με τη δική σας συμβολή να μπορέσουμε να επικεντρώσουμε σε ορισμένα σημεία απλώς, χωρίς να απεραντολογούμε στον κυκεώνα των προβλημάτων που βιώνει ο καθένας ξεχωριστά και η Αυτοδιοίκηση ως θεσμός, για να μπορέσουμε να έχουμε ένα πιθανολογούμενο θετικό αποτέλεσμα θετικό. Πιθανολογούμενο θετικό αποτέλεσμα.
Και μπαίνω κατευθείαν στα ειδικά, χωρίς να κάνω τοποθέτηση γενικών αναφορών, γιατί νομίζω ότι στο Συνέδριο του Βόλου είχαμε την ευκαιρία να το κάνουμε αυτό. Στο θέμα το οποίο έχει σχέση με τον Καλλικράτη. Σας μεταφέρω την εμπειρία μου από την Επιτροπή. Δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός διάλογος μέχρι στιγμής.  Η Επιτροπή, η εντός εισαγωγικών πολιτική, έχει συνεδριάσει τρεις φορές. Δεν μπήκε στην ουσία των συζητήσεων. Οι Τεχνικές Επιτροπές καταγράφουν τις σκέψεις, τις απόψεις, τους ευσεβείς πόθους, τις ιδεοληψίες, τις εμπειρίες, τις γνώσεις, ορισμένων στελεχών της διοίκησης και πανεπιστημιακών, πόρρω οι περισσότερες απέχουν όμως από το πραγματικό πρόβλημα το οποίο αφορά το θεσμό της τοπικής δημοκρατίας και ιδιαίτερα αυτό που πρέπει να γίνει για να μπορέσει να βελτιώσει τη λειτουργική αποτελεσματικότητα των Δήμων και των Περιφερειών της χώρας.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

«Ἐξουσία καί Διακονία. Συγκλίσεις καί Ἀποκλίσεις»

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄ ΣΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Κ.Ε.Δ.Ε.
Θεσσαλονίκη, 1 Δεκεμβρίου 2016



Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη τιμή πρός τό πρόσωπό μου καί ἐν τῷ προσώπῳ μου πρός τήν Ἐκκλησία μας ἡ πρόσκλησή σας νά ὁμιλήσω στό Ἐτήσιο Τακτικό Συνέδριο τῆς Κεντρικῆς Ἑνώσεως Δήμων Ἑλλάδος, καί μάλιστα σέ εἰδική συνεδρία, προκειμένου νά ἀναπτύξω ἐν συντομίᾳ σκέψεις καί προβληματισμούς, οἱ ὁποῖοι εὐελπιστῶ νά δώσουν τό ἔναυσμα γιά γόνιμες ἐσωτερικές ζυμώσεις.
Τό γεγονός ἄλλωστε ὅτι ἰδιαίτερα ἡ μετανεωτερική ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπό ὑψηλότατη ταχύτητα διαχείρισης πληροφοριῶν, ἀπό τήν βελτίωση τῆς πρόσβασης στή γνώση, ἀπό πολυφωνία καί πλουραλισμό, καθιστᾶ ἀναγκαῖο τόν διάλογο καί τήν διαβούλευση μεταξύ προσώπων καί θεσμῶν.
Πολλῷ δέ μᾶλλον ὅταν τά προβλήματα πού ταλανίζουν τόν σύγχρονο κόσμο χαρακτηρίζονται ἀπό ἰδιαίτερη συνθετότητα, πολυμορφία, μεταβλητότητα καί γι’ αὐτό ἀπαιτοῦν ἀπό ὅλους τούς ὑπευθύνους δυνατότητα προσαρμογῶν, ἀλληλοκάλυψη καί θεσμική συνεργασία.
Μέσα σ’ αὐτό τό κλῖμα καί ὑπό αὐτό τό πρῖσμα ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, ἕνας λόγος σαρκωμένος ἀπό δισχιλιετῆ καί πλέον ἐμπειρία μέσα στήν ἱστορία τῆς οἰκουμένης καί συνάμα ἕνας λόγος ἔμπρακτος, διαρκῶς δηλαδή φανερούμενος μέ ἔργα ἀγάπης καί προσφορᾶς, μπορεῖ νά ἀποτελέσει μία οὐσιαστική συμβολή στίς ἐργασίες ἑνός Συνεδρίου αἱρετῶν ἐκπροσώπων τῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης.
Ὁ θεσμός τῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης κατά τόν Θεμιστοκλῆ Τσάτσο ʺεἶναι ἀσφαλῶς ἐκ τῶν θεμελιωδεστέρων τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας καί, ἴσως, ὁ μᾶλλον ἐξυπηρετικός τῆς δημοκρατικῆς ὑφῆς τῆς ἑλληνικῆς πολιτείαςʺ . Ἰδιαίτερα δέ ὁ πρῶτος βαθμός τοπικῆς αὐτοδιοίκησης, τόν ὁποῖο ἐκπροσωπεῖτε, θεσμός μέ σημαντικό ἱστορικό βάθος μέσα στόν συνταγματικό μας πολιτισμό, ἀποτελεῖ τόν πιό ἄμεσο φορέα δημόσιας ἐξουσίας, καθώς βρίσκεται στήν πλέον ἀδιαμεσολάβητη σχέση μέ τόν λαό μας. Κάθε πολίτης τῆς χώρας μας εἶναι συγχρόνως καί δημότης ἑνός δήμου ἤ μιᾶς κοινότητας.
Καί εἶναι πολύ σημαντικό, κατάκτηση τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, ὅτι ὁ δημότης ἔχει τή δυνατότητα νά ἐκλέγει, νά ἐπιλέγει αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού θά ἀναλάβουν γιά κάποιο χρονικό διάστημα νά ὑπουργήσουν, νά ὑπηρετήσουν τίς ἀνάγκες καί τά προβλήματά του.
Αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἔκφραση τῆς δημοκρατικῆς ἀρχῆς διαφοροποιεῖ θεμελιωδῶς τόν θεσμό τῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης ἀπό τόν θεσμό τῆς κρατικῆς ἀποκέντρωσης.
Κατά τον Δημήτριο Τσάτσο ʺὁ θεσμός τῆς αὐτοδιοίκησης ὑπακούει στήν ἀρχή τῆς ἐπικουρικότητας, κατά τήν ὁποία ἡ ἔννομη ὀργάνωση τῆς κοινωνίας συντελεῖται μέ βάση τήν πρωταρχικότητα τῆς κατώτερης καί στενότερης ὀργανωμένης κοινωνικῆς μονάδας: ἄτομο, οἰκογένεια, δῆμος, κράτος, σύνδεσμος κρατῶν.
Ἡ κάθε φορά ἑπόμενη βαθμίδα ἁρμοδιότητας προκύπτει ἀπό τήν ἀδυναμία τῶν προηγούμενων βαθμίδων νά ἀντιμετωπίσουν μέ ἐπάρκεια τίς ἀνάγκες τους, καθώς περιορίζονται στό δικό τους στενότερο πεδίο. Ἐκτός ὅμως ἀπό αὐτό, τό θεσμό τῆς αὐτοδιοίκησης τόν συνοδεύει καί ἡ ἀντίληψη, ὅτι οἱ φορεῖς του κατά τόπον ἤ καθ’ ὕλην συγκεκριμένου κοινωνικοῦ συμφέροντος εἶναι οἱ φυσικοί διαχειριστές του. Φυσικός διαχειριστής τῆς «τοπικῆς ὑπόθεσης» εἶναι αὐτός πού ἔχει μόνιμο δεσμό μέ τόν συγκεκριμένο χῶρο, δηλαδή ὁ κάτοικος, ὁ λεγόμενος δημότηςʺ .
Οἱ τρεῖς πυλῶνες πάνω στούς ὁποίους στηρίζεται ἡ τοπική αὐτοδιοίκηση περιγράφονται ρητά ἀπό τό Σύνταγμά μας, στό ἄρθρο 102, καί εἶναι:
α) Ἡ ὀργανική αὐτοτέλεια,
β) Ἡ προσωπική αὐτοτέλεια,
καί γ) Ἡ οἰκονομική αὐτοτέλεια.
Ἐπίσης τό Σύνταγμα καθορίζει καί τό γενικό πλαίσιο τῶν σχέσεων μεταξύ Κράτους καί τοπικῆς αὐτοδιοίκησης.
Σκοπός ὅλων αὐτῶν τῶν διατάξεων εἶναι ἡ διοίκηση τῶν τοπικῶν ὑποθέσεων πρός ὄφελος τῶν πολιτῶν καί τῆς κοινωνίας.
Μέσα σέ αὐτό τό πλαίσιο παρέχεται καί ἡ δυνατότητα ἐξουσιαστικῆς ἐπιβολῆς μέσα ἀπό τό νόμο καί τίς κυρώσεις πού αὐτός προβλέπει ὅταν οἱ δημότες-πολίτες δέν συμμορφώνονται μέ τίς ἐπιταγές, πού ὁ νόμος ὁρίζει καί ἡ διοίκηση ἐκτελεῖ.
Αὐτή ἡ θεσμική ἐξουσία, ὅπως καί κάθε ἄλλη συνταγματικά καί δημοκρατικά ἀναγνωρισμένη καί κατοχυρωμένη ἐξουσία μέσα στό πολιτειακό μας status, ὑπάρχει γιά νά ὑπηρετεῖ τόν ἄνθρωπο, τίς ἀνάγκες του, τά προβλήματά του καί νά διασφαλίζει ποιότητα ζωῆς καί ὁμαλές συνθῆκες γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητάς του καί γιά τήν ὁμαλή λειτουργία τῆς κοινωνικῆς συμβίωσης.
Κάθε ἄλλη στόχευση μιᾶς θεσμικῆς ἐξουσίας ἀποτελεῖ ἐκτροπή, δημοκρατικό ἐκτροχιασμό, ἄκρως ἐπικίνδυνο γιά τούς πολίτες καί τήν κοινωνία.
Στόν ἄνθρωπο ὅμως ἀπευθύνεται καί ἡ Ἐκκλησία. Στόν κάθε ἄνθρωπο ἀνεξαιρέτως. Στίς ἀνάγκες του, στίς ἀναζητήσεις του, στόν πόνο του, στίς δυσκολίες του, στά μεγάλα ἤ μικρά ζητήματα τῆς ὕπαρξής του.